ลองอ่านดูนะครับ อันนี้เป็นเมลล์ที่ผมได้รับมา เลยอยากให้ได้อ่านกันเผื่อจะได้สบายใจกันเมื่อเวลาเครียดกันนะครับ

ก็จบไปแล้วอีก 1 entry

แฝงด้วยข้อคิดไว้ว่า

บางทีเราอาจจะคิดผิดว่าเราโชคร้ายที่สุดแล้ว

ถ้าเราไม่ได้คุยกับคนที่เขาเปิดใจจริงๆ เราก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่า

เขามีความสุขจริงอย่างที่เราคิดหรือไม่

แถมไว้อีกว่า

ถ้าเรามองแต่บนฟ้า

เห็นแต่คนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต

คนที่มีฐานะ มีพร้อม หน้าตาดี มีชื่อเสียง

อาจจะเหมือนมองโลกในแง่ดีนะครับ

แต่จะเป็นการทำให้เราคิดว่าตัวเองมีค่าน้อยลง

แต่ถ้าเรามองลงดิน หรือหนองน้ำ

มองลงดิน เราอาจจะเห็นพื้นดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อ

ดินอาจจะเสีย อาจจะเต็มไปด้วยขยะ

ก็เปรียบได้ว่าเรากำลังมองคนที่ต่ำกว่าเรา อาจจะคนที่กำพร้า

คนที่ไม่มีฐานะที่ดีอย่างเรา พิการ

มองแบบนี้ก็เหมือนเป็นการที่ทำให้เราคิดว่าเรายังมีค่า

ซึ่งการมองใน 2 แบบที่กล่าวมา

ในบางทีเราอาจจะเลือกทางในการมอง กับความรู้สึกในขณะนั้น

เช่นทะเลาะกับเพื่อน เพื่อนไม่ค่อยอยากคุยด้วย เราไม่ควรมองในแบบที่1

เพราะจะเป็นการคิดมากเปล่าๆ

เราควรมองในแบบที่ 2 อาจจะทำให้เราคิดได้ว่าคนยังมีอีกหลายคน

เราเข้ากะเพื่อนคนนี้ไม่ได้ก็ไม่เป็นอะไร

หรือไม่ต้องสนใจเอาใจเขามาก

เรามามองพ่อหรือแม่ที่เขารักเราดีกว่านะครับ

แต่ถ้าเรามอง แบบกลางๆหรือมองทั้งสองมุมไปด้วยกัน

ก็อาจจะเหมือนมองระดับสายตา

คือมองทะเลแม่น้ำใหญ่ๆ

อาจจะทำให้เราคิดได้ว่า ปัญหาของเรานั้นมันน้อยนักถ้าเทียบกับพื้นที่ของน้ำทะเล

น้ำทะเลซึ่งปะปนไปด้วยทั้งปลาน้อยใหญ่ ทั้งดุร้าย และสวยงาม

เปรียบเสมือนว่าเราเป็นปลาสวยงาม(ก็ได้นะ)

ที่ทั้งต้องคอยหลบ คนที่จะไปจับ

หรือมีความสุขอยู่กับปะการังในน้ำทะเลอย่างมีความสุข

อาจจะมีทุกข์บ้าง แต่ก็ยังสามารถมีความสุขได้

(เอานีโมมาเปรียบก็ได้มั้ง คล้ายๆกัน ปลาการ์ตูนน่ะ)

แหะๆ วันนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ยเรา อัพซะเยอะเลย

แต่ก็เพราะอยากให้เป็นข้อคิดกะคนอื่นได้อ่ะนะ

ไม่ดีหรือต้องปรับปรุงยังไงก็แนะนำมาได้นะครับ